WSPARCIE AKREDYTACJI

zakładów opieki zdrowotnej

System akredytacji szpitali

Email Drukuj
Termin “akredytacja” dotyczył początkowo uznania potwierdzonych kwalifikacji praktyki profesjonalistów medycznych. Na początku XX wieku Amerykańskie Kolegium Chirurgów zastosowało termin „akredytacja” dla oceny szpitali. Od 1953 roku termin “akredytacja” stosowany był w odniesieniu do organizacji świadczących opiekę zdrowotną - głównie szpitali - przez Komisję Wspólną ds. Akredytacji Szpitali (Joint Commission on Accreditation of Hospitals) jako dobrowolny, usystematyzowany proces oceny prowadzony przez niezależnych wizytatorów, nakierowany na stymulowanie poprawy jakości i bezpieczeństwa opieki.

Taka interpretacja oddaje etymologię wyrazu: accredito (łac.) – zawierzać, zaufać; credo (łac.) – wiara, czyli jest to uwierzytelnienie, udzielenie dowodu zaufania przez instytucję akredytującą, iż jednostka akredytowana świadczy usługi na poziomie określonym wymogami standardów akredytacyjnych. W 1948 roku International Standardization for Organization (ISO) przyjęło określenie “akredytacja” w znaczeniu uznania kompetencji organów/osób do prowadzenia certyfikacji.

W odróżnieniu od ISO czy EFQM, akredytacja powstała dla oceny specyfiki opieki zdrowotnej i pozwala agregować informacje o narodowym systemie opieki zdrowotnej oraz identyfikować jego problemy. Jako zewnętrzna ocena pracy szpitala, stymuluje wewnętrzne działania dla poprawy, inicjuje lub usprawnia funkcjonowanie w cyklu ciągłej poprawy jakości.

Nieodłącznym elementem systemu akredytacji jest samoocena, niezbędna w dostosowaniu dotychczasowej praktyki do wymogów standardów akredytacyjnych i kreująca odrębną wartość w formie refleksji nad własną działalnością.